Rumbek Post

Het gewone leven is mooi!

rumbekpost2 — Mon, 05 Dec 2011 09:52:56 +0000

Overmorgen is het al weer 7 weken geleden dat ik (JJ) geopereerd werd aan mijn klaplong, in Johannesburg. Het gaat allemaal weer heel aardig moet ik zeggen – en ben daar erg dankbaar voor. Ik heb nog een aantal weken pijnstilling geslikt, maar daar ben ik nu vanaf. Ik zat alleen vanmorgen nog even bij de dokter in Nairobi, omdat er nog een draad van de hechting uit mijn rug stak – toch een raar idee… Ik ga komende week wat meer enzymen ‘eten’, zodat ook dat losse eindje opgelost kan worden .

Na zo’n operatie waardeer je enorm de gewone dingen – tot aan de vaat toe. Een van mijn eerste zondagen terug in onze kerk heb ik een testimony gegeven, van hoe de opvang in Johannesburg is verlopen: een lokale kerk die ons hielp met van alles, ons kwam opzoeken en met ons bidden. Geweldig als je zo God’s familie op aarde in beweging ziet! Volkomen vreemden staan je ineens heel na, prachtig.

Nu ben ik weer aan het werk, de laatste twee weken voordat Across sluit voor de Kerstvakantie. Even de doelen voor het jaareinde bijpassen… Maar dankbaar dat ik mijn werk weer kan doen!

Groeten uit NBI!

Operatie Johannesburg

rumbekpost2 — Thu, 27 Oct 2011 08:16:11 +0000

Twee weken geleden stond Jacob Jan op met pijn op de borst. Dit bleek een klaplong te zijn, waarmee ik in het ziekenhuis belandde – eerst in Nairobi en later doorverwezen naar johannesburg, Zuid-Afrika. Afgelopen week ben ik geopereerd, momenteel ben ik aan het bijkomen in een guesthouse in Jo’burg, en moet nog terug voor controle. Ik hoop volgende week weer terug te vliegen naar Nairobi.

Afgelopen twee weken waren heftig, maar we hebben ons vooral erg gezegend gevoeld. We hebben op een heel speciale en concrete manier de aanwezigheid en leiding van God gemerkt, die ons rust gaf in alles. We kregen erg veel support, er is veel gebeden voor ons, wereldwijd kun je wel zeggen. Toen we in Zuid-Afrika aankwamen was er via een locale kerk hier support gemobiliseerd: vrienden die mij bezochten toen ik bij kwam van de operatie, een ander stel waar Erica kon logeren afgelopen week en hun auto gebruiken, hulp bij het zoeken van accomodatie, en er is veel gebed geweest. Ook ontmoette ik in het ziekenhuis erg hulpvaardige mensen die support gaven. Het is zo mooi en bemoedigend te zien dat Gods familie overal is, en dat God mensen gebruikt om zijn plannen uit te voeren met ieder persoonlijk. En het was zo’n mooi getuigenis van de christengemeenschap hier, en voor de glorie van Gods naam!
Deze ervaring heeft ons boven alles dankbaar gestemd en ons nog meer liefde in ons hart gegeven om zelf een getuigenis te zijn in deze wereld. We hopen en bidden verder ook voor een voorspoedig herstel en terugkeer naar Nairobi.

We bedanken iedereen voor de support, in welke vorm dan ook, vanuit Johannesburg, Nairobi, Familie, vrienden en onze kerk in NL, Zuid-Sudan… Onze hartelijke groeten,

Jacob J. en Erica

Republiek of Koninkrijk?

rumbekpost2 — Tue, 27 Sep 2011 06:13:32 +0000

Er ligt een rapport op mijn bureau vandaag. Getting it right from the start. Priorities for Action in the New Republic of South Sudan. Een initiatief van 38 hulporganisaties die aan de opbouw van Zuid-Sudan werken. Een mooi initiatief waar wij zeker bij betrokken willen zijn. Het gaat om het beter coordineren van programma’s, de opbouw van overheidsdepartementen, restructurering van de hulp architectuur voor Zuid Sudan, participatie van burgers en het opkomende maatschappelijk middenveld… Een land opbouwen, een enorm project!
Lees hier de hele column.

Pannekoeken eten in Lunteren

rumbekpost2 — Fri, 19 Aug 2011 08:50:03 +0000

Op vrijdagavond 19 Augustus wordt er in onze kerk in Lunteren een pannekoeken avond georganiseerd die onze uitzending zal ondersteunen. Tijdens de avond wordt een korte documentaire over het werk van Across vertoond.

Ook praten we even bij en laten we wat van onze leefomgeving in Nairobi zien via een filmpje (350 Mb).

Free at Last!

rumbekpost2 — Wed, 13 Jul 2011 08:57:41 +0000

“En dan het emotionele hoogtepunt na 50 jaar strijd, lijden en het nationale offer van 2,5 miljoen doden: de Sudanese vlag wordt naar beneden gehaald en opgevouwen terwijl de nieuwe Zuid-Sudanese vlag langzaam maar zeker naar de top klimt. De menigte juicht. Ik kijk naar een gezicht van een jonge Zuid-Sudanese man, zijn blik is strak op de vlag gericht. Zijn ogen lijken ongeloof te weerspiegelen, en trekken van de pijn die het gekost heeft om dit moment mee te maken. Onafgebroken kijkt hij naar zijn vlag, terwijl Zuid-Sudan inmiddels een land op zichzelf is geworden.”

Lees hier een impressie van de Onafhankelijkheidsdag in Juba, Zuid-Sudan

Vreugde stof

rumbekpost2 — Tue, 12 Jul 2011 12:35:23 +0000

Langzaam maar zeker ging de enorme vlag de lucht in: zwart-wit-rood-wit-groen, met de blauwe driehoek en gele ster. Terwijl het gloednieuwe volkslied gespeeld werd wapperde de Zuid-Sudanese vlag aan de 20 meter hoge mast: een nieuw land is geboren! Het was erg bijzonder bij de onafhankelijkheids verklaring in Juba te zijn afgelopen zaterdag. Een periode van 55 jaar werd afgesloten – het was in 1956 dat Sudan onafhankelijk van de Britten verder ging, en dat de onderdrukking van het zuiden begon of in ieder geval verder ging. En het is geen cadeau wat de Zuid-Sudanezen hebben gekregen, maar een prijs die ze hebben gewonnen (zoals de Amerikaanse vertegenwoordiger in haar toespraak zei); en ten koste van zo’n 2,5 miljoen doden…

Tot aan mijn vetrek uit Juba Maandaag, en waarschijnlijk ook nog daarna, werd er feest gevierd – en vooral veel gedanst. Er was een hoop stof in de lucht, je kon het proeven op je tong. Free at last!

As en Tranen

rumbekpost2 — Fri, 03 Jun 2011 12:11:40 +0000

Het Cessna vliegtuigje is al een tijdje aan het dalen, en we vliegen nu in de schaduw van een machtige bergwand, diffuus groen-blauw licht stroomt langs de hellingen naar beneden. Onder ons een fris groen landschap met laag geboomte en rivierlopen. En dan zie ik het: een zwartgeblakerde vlakte, waarin ik een cirkelpatroon ontwaar. Verkoolde kringen waar eens dicht opeengepakte hutten stonden. Dit was het dorp waar ik doorheenliep met een dichte sliert kinderen achter me aan. Waar oudjes met een magere gelooide hand naar de witte bezoeker wuifden. Waar we vergaderden met de chief (die naar alcohol rook) over het belang voor onderwijs voor de kinderen. Waar mensen voorzichtig opener begonnen te worden, en een respons begonnen te geven aan de
programma’s van Across. Het dorp is nu niet meer dan een zwarte bladzijde in de geschiedenis.

Klik hier voor de hele column

Houden van de Regenboog

rumbekpost2 — Fri, 20 May 2011 08:57:52 +0000

‘Hoe mysterieuzer de Afrikaanse man, hoe meer macht hij heeft’ werd mij toevertrouwd (door een Afrikaanse man). En: ‘macht is belangrijk in de Afrikaanse context’. Dat zette mij aan het denken over de Oost-Afrikaanse collega’s waar ik mee samenwerk. De uitspraak appelleerde aan mijn ervaringen. Mysterieus… ja, communicatie is een behoorlijke uitdaging in mijn multi-culti team, en in zekere mate mysterieus. Er wordt niet – net als onder Nederlanders – gezegd wat men werkelijk vindt. Of hoe het werkelijk is. Of wanneer het werkelijk gebeurt. Er is altijd die sluier van onzekerheid, van (wellicht) schijnbare harmonie. Er wordt gecommuniceerd op een ander niveau zo lijkt het. Het gaat om de boodschap tussen de regels, de belangen achter de feiten. Het gaat ook om de personen die het betreft, om het imago. Waarheid is niet de evaluatie van harde feiten, maar een waardering van relaties en loyaliteit.

Lees hier de hele column

Vergaderen in de Half-Woestijn

rumbekpost2 — Wed, 04 May 2011 07:16:01 +0000

Het zal een korte reis worden: vandaag van Nairobi naar het uiterste noorden van Kenya en morgen weer terug. We zullen een onderhoud hebben met de kerkleiding in Lokichoggio en met ons team. We vertrekken van Kenya’s tweede vliegveld, het gemoedelijke Wilson Airport.

Bij aankomst checken we onze reispapieren in de vertrekhal van de airline. Elke keer weer valt me de bijzondere mix van reizigers op: het zijn de zendelingen en humanitaire werkers die naar Zuid-Sudan vliegen vanuit Kenya. In eenvoudige, neutrale kleding, groene en grijze canvas vestjes of het T-shirt met het logo van de organisatie. Compleet met de cargo die mee moet, gepakt in kartonnen dozen, stevig dichtgepakt met voorbedrukt tape. Deze groep zal Noord-West vliegen, richting het eindeloos grote Sudan. En dan zijn er de uitgelaten vakantiegangers, de pleziermakers op slippers, luchtige palmstrand bloesjes met de bovenste knoopjes open, safari hoeden en zonnebrillen klaar voor gebruik. Zij zullen naar het Oosten vliegen, de paradijselijke Keniaanse kust. Een gekke combinatie, maar vakantieganger of ontwikkelingswerker – iedereen heeft een ticket nodig, er valt aan te verdienen.
Lees hier het hele reisverhaal (April 2011)

Weekend vieren met een haan en een rat

rumbekpost2 — Thu, 21 Apr 2011 18:43:23 +0000

Na een week met opgestroopte mouwen rond een vergadertafel in Yei is de reis weer terug naar Juba. We vertrekken vroeg in de ochtend, terwijl de lucht nog fris is, doortrokken met de rook van vuurtjes waarop vrouwen ontbijt bereiden en thee zetten. Als we op de drukke doorgaande weg door Yei rijden passeren we het vrijheidsplein aan de linkerhand. We zien een paar kordon marcherende politie, of nieuwe rekruten, in het gele stof dat hun stampende voeten opwerpen. Door mijn raampje komt marsmuziek door de stoffige lucht.
Lees het hele reisverhaal hier.